Οι vCPU είναι εικονικοποιημένες εκδόσεις φυσικών CPU και βασικό συστατικό του cloud computing. Ένα σημαντικό πλεονέκτημα αυτών των εικονικοποιημένων μονάδων υπολογιστικής ισχύος είναι η καλή τους επεκτασιμότητα, γι’ αυτό και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στο cloud hosting.

Τι κάνει ένα vCPU;

Ένα vCPU (Virtual Central Processing Unit) είναι η εικονικοποιημένη παραλλαγή ενός φυσικού CPU. Με άλλα λόγια, τα vCPU είναι οι κεντρικές μονάδες ελέγχου σε εικονικές μηχανές (VM) και περιβάλλοντα cloud. Οι σημερινοί πολυπύρηνοι επεξεργαστές μπορούν να χρησιμοποιηθούν όχι μόνο ως ένα μόνο vCPU, αλλά και ως βάση για πολλαπλά εικονικά CPU. Ο αριθμός των πιθανών vCPU δεν συνδέεται με τον αριθμό των πυρήνων και των νημάτων (βλ. multithreading), αλλά μάλλον με το αποτέλεσμα του ακόλουθου υπολογισμού:

(Νήματα x Πυρήνες) x Φυσικός αριθμός CPU = Αριθμός vCPU

Οι vCPU είναι υλοποιήσεις λογισμικού φυσικών προτύπων, τα οποία αναγνωρίζονται από το λειτουργικό σύστημα ως πραγματικοί πυρήνες επεξεργαστών. Κάθε εικονική μηχανή απαιτεί τουλάχιστον μία vCPU. Ωστόσο, ανάλογα με το σενάριο, μπορούν επίσης να εκχωρηθούν περισσότερες από μία εικονικές κεντρικές μονάδες επεξεργασίας, εάν απαιτείται.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα των vCPU;

Οι εικονικές CPU έχουν ορισμένα σημαντικά πλεονεκτήματα σε σύγκριση με τις φυσικές CPU. Τα κύρια πλεονεκτήματα περιλαμβάνουν:

  • αυξημένη επεκτασιμότητα
  • βελτιωμένη αποδοτικότητα
  • αυξημένη ευελιξία
  • χαμηλότερο κόστος

Ένα άλλο πλεονέκτημα της εικονικοποίησης είναι η εξαιρετική επεκτασιμότητα των πόρων υλικού. Οι vCPU που χρησιμοποιούνται σε μια εικονική μηχανή, για παράδειγμα, μπορούν να προέρχονται από διάφορους φυσικούς κεντρικούς υπολογιστές. Αυτό σημαίνει ότι η απόδοση του επεξεργαστή μπορεί εύκολα να αυξηθεί καθώς αυξάνεται ο φόρτος εργασίας.

Εάν οι vCPU δεν χρειάζονται πλέον, μπορούν απλά να χρησιμοποιηθούν για άλλες VM. Αυτό είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για τους παρόχους φιλοξενίας, καθώς η υποκείμενη υποδομή μπορεί να κατανεμηθεί μεταξύ των πελατών με ιδιαίτερα αποτελεσματικό τρόπο. Οι χρήστες επωφελούνται επίσης από αυτό, καθώς μπορούννα προσαρμόζουν με ευελιξία τις απαιτήσεις για vCPU. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει σταθερή διαμόρφωση υλικού, είναι ευκολότερο να αυξηθεί ή να μειωθεί η ισχύς του επεξεργαστή για cloud servers ή virtual private servers.

Η αποδοτικότητα και η επεκτασιμότητα ενός vCPU είναι επίσης πλεονεκτική όσον αφορά το κόστος. Διάφορα λειτουργικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένου του αντίστοιχου λογισμικού εφαρμογών, μπορούν να εκτελεστούν με βάση ένα μόνο σύστημα κεντρικού υπολογιστή. Αυτό σημαίνει ότι η διαθέσιμη υπολογιστική ισχύς χρησιμοποιείται με τον βέλτιστο τρόπο και, σε πολλές περιπτώσεις, μειώνει την ανάγκη για πρόσθετο υλικό.

Tip

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα σχετικά με τις διαφορές μεταξύ εικονικών και φυσικών κεντρικών μονάδων επεξεργασίας στο άρθρο μας«CPU vs. vCPU».

Πότε χρησιμοποιούνται οι vCPU;

Οι vCPU είναι απαραίτητες για τη λειτουργία του cloud computing. Όποτε το υλικό και το λογισμικό διατίθενται στο cloud, χρησιμοποιούνται εικονικές μονάδες υπολογιστών. Αυτές χρησιμοποιούνται, για παράδειγμα, ως μέρος του cloud storage, της φιλοξενίας διακομιστών ή κατά τη χρήση ενός cloud PC όπως το Windows 365. Ο αριθμός των vCPU που απαιτούνται εξαρτάται από το φόρτο εργασίας σας. Σε πολλές περιπτώσεις, αρκούν μία έως δύο vCPU. Για πιο απαιτητικούς φόρτους εργασίας, όπως μια βάση δεδομένων, ένας διακομιστής email ή ένας διακομιστής παιχνιδιών, οι απαιτήσεις είναι υψηλότερες. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση χρήσης φυσικών μονάδων υπολογιστών.

Οι πλατφόρμες κοντέινερ, όπως το Docker, είναι ένας άλλος τύπος τεχνολογίας εικονικοποίησης που βασίζεται σε vCPU. Σε αντίθεση με τις εικονικές μηχανές, όπου εικονικοποιούνται πλήρως λειτουργικά συστήματα, οι πλατφόρμες κοντέινερ εικονικοποιούν μόνο μεμονωμένες εφαρμογές.

Πώς να υπολογίσετε τις απαιτήσεις vCPU

Η μεγάλη πρόκληση σε ένα εικονικοποιημένο περιβάλλον είναι να παρέχετε αρκετούς vCPU χωρίς να σπαταλάτε υπολογιστική ισχύ. Για να υπολογίσετε πόσους vCPU χρειάζεστε, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ως αναφορά τον αριθμό των φυσικών πυρήνων που θα χρειαζόσασταν. Για παράδειγμα, εάν το λογισμικό (μην ξεχνάτε το λειτουργικό σύστημα) απαιτεί οκτώ φυσικούς πυρήνες, θα πρέπει να εκχωρήσετε οκτώ vCPU στο εικονικό περιβάλλον.

Εάν αργότερα οι απαιτήσεις αυξηθούν επειδή αρχίσετε να εκτελείτε περισσότερες εφαρμογές ταυτόχρονα ή το έργο γίνει πιο περίπλοκο, μπορείτε απλά να αυξήσετε τον αριθμό των vCPU. Όταν οι απαιτήσεις μειωθούν, απλά μειώστε τον αριθμό των vCPU.

Για υπολογιστικά εντατικά φορτία εργασίας, είναι επίσης σημαντικό οι vCPU να αντιστοιχίζονται σε διαφορετικές φυσικές CPU. Για παράδειγμα, αν διαθέτετε υλικό με CPU διπλού πυρήνα (2 φυσικοί και 4 λογικοί πυρήνες) ως σημείο εκκίνησης, θα πρέπει να χωρίσετε τους τέσσερις λογικούς πυρήνες ως εξής για βέλτιστη απόδοση:

  • Αναθέτετε τον λογικό πυρήνα 0 και τον λογικό πυρήνα 2 στην πρώτη εικονική μηχανή. Αυτοί είναι οι πρώτοι πυρήνες των διπύρηνων CPU που έχουν εγκατασταθεί φυσικά. Οι πόροι που διατίθενται θα πρέπει να είναι επαρκείς για την εκτέλεση του φόρτου εργασίας.
  • Εν τω μεταξύ, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον λογικό πυρήνα 1 καθώς και τον λογικό πυρήνα 3 (τους δεύτερους πυρήνες των φυσικών διπλών πυρήνων CPU) για μια δεύτερη εικονική μηχανή για φόρτους εργασίας που δεν έχουν υψηλές απαιτήσεις, για παράδειγμα, έναν διακομιστή DNS.
Go to Main Menu